Reading:
Het leven van een leraar… De schooltuin

Image

Het leven van een leraar… De schooltuin

10 september 2020

Vanaf nu krijg je elke maand een uniek inkijkje in het leven van een leraar. Ik neem je mee naar de wondere en prachtige wereld van het basisonderwijs. Ik besef ook: wat ik elke week vertel, is geen blauwdruk voor hoe het er op elke school en in elke klas aan toegaat. Dat is ook het ‘wondere’ eraan: overal gaat het anders en geen dag is hetzelfde.

Wanneer je mijn belevingen leest, is het goed om te weten dat ik op een Jenaplanschool werk. Het Jenaplan heeft een wat stoffig imago (ik kreeg van mijn vorige school dan ook geitenwollensokken cadeau bij mijn afscheid), maar dat is het zeker niet. Om me heen zie ik dat steeds meer scholen Jenaplanachtige kenmerken toevoegen aan hun manier van werken. Eén daarvan is… de schooltuin.

Ik zal eerlijk zijn, mijn eigen klassentuintje ligt er verwilderd bij. Er staat zoveel groen (lees: onkruid) in, zo groen worden mijn vingers nooit. Er ligt ook nog een vijver in, maar ook deze is een stuk groener dan het grasveldje aan de overkant van de stoep. Het bijhouden van de tuin zou een belangrijke plaats in de lesplanning moeten hebben, maar in de praktijk wordt dit op een drukke dag als eerste geskipt. Trouwens ook bij een regenachtige dag. Of een koude dag. Of een warme dag. Nou ja, je snapt het. Gevolg: een ongerept stukje natuur, dat dan weer wel. Maar ja, je kijkt er wel de hele dag tegenaan.

Gelukkig zijn er altijd kinderen die je scherp houden. ‘Frank (de leerlingen spreken ons met alleen de voornaam aan), wanneer gaan we nou eens in de tuin werken?!’ Nu zijn niet veel kinderen gemotiveerd om in een tuin het onkruid te wieden en zeker niet in deze tuin. Maar dan ken je mijn groep 5/6 nog niet. Er gaan zomaar zeven à acht kinderen vrijwillig op een vrijdagmiddag de tuin in, óók om onkruid te wieden. De kinderen uit mijn klas zijn sowieso natuurmensen. Waar ik op andere scholen heel populair werd na het doodslaan van een wesp, omdat sommige meiden het gevoel hadden dat ze werden gered van een verschrikkelijk leed, kreeg ik de eerste keer dat ik dat deed op mijn huidige school de wind van voren. Sindsdien worden alle insecten, of het nu kan steken of niet, zeer vakkundig en diervriendelijk het klaslokaal uitgewerkt. Ik hoop dat ik over een maand kan vertellen dat de tuin winterklaar is gemaakt. Aan de kinderen zal het niet liggen. Die trotseren de hitte, de regen of de kou. Zij wel.

Heeft u nog vragen?

Neem vrijblijvend contact op met leraar én adviseur lesmethodes, Frank Snijders. 

Gerelateerde berichten

Arrow-up